Vraag me niet meer
Hoe ik hier toch kwam
Ik ben gewoon een dichter
En dichter bij de stam

Met een simpele blik naar boven
Zal ik nooit meer vluchten
Hoef ik nooit meer te geloven, dromen
Ook ‘t donker draagt zijn vruchten

Van binnenuit naar buiten

Vraag me niet
Waar ik zal gaan
Ik ben gewoon een dichter
En hier ga ik vandaan

Vruchten worden bomen
Als takken naar beneden spruiten
Leven laat zich altijd dromen
Zolang we delend heling uiten

Van binnenuit naar buiten

Zag ik met alles niets?
Ik ben gewoon een dichter
En dichter bij de stam
Wel, mag ik jou iets vragen?

‘Hoe komt het toch dat jij met mij,
tot mij en verder kwam?’

Dichter bij de stam

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: